Idź Pan w chuj z taką robotą i przenieś się do korpo

14 Jun

Uff, szarpałam się z wywołaniem opcji formatowania w adminie chyba z pół godziny, to wszystko wina Żydów i masonów zapewne. Ale ja nie o tym, a o moim zatrudnieniu, co rozpocznę pewną anegdotą, by jak zwykle zgrabnie i z wdziękiem przejść do meritum, którego w moich postach zazwyczaj nie ma.

Otóż kapitan Vlad dostał niedawno awans i został kierownikiem popołudniowej zmiany w swojej fabryce cudów takich jak głowice rakiet, śruby do stacji kosmicznych i jakieś części samolotów, w które można schować ruski trotyl. Jednym z jego podWŁADnych jest niejaki J., który został wydalony z USA, Kanady i paru innych miejsc za dilowanie prochami, próbę gwałtu i wyścigi z policją (zanim poznam tego gościa muszę się dowiedzieć, czy jestem w jego typie, bo inaczej szykuje się widzenie przez szybę). Gdy chłopcom nie chciało się pracować, jeden z nich zaproponował przywleczenie miejscowych prostytutek, które by za nich pracowały.

-Ale bejbe, one za jeden dzień pracy wezmą tyle, co wy w miesiąc!-zaprotestowałam.

-J. powiedział to samo- stwierdził Vlad.

Tak oto moje myślenie o biznesie jest zbliżone do kombinacji angielskiego handlarza prochami. Idąc tym tropem powinnam cisnąć kapuchę we wszystkich możliwych nominałach, ale chyba u mnie to działa na opak.

W każdym razie wasza wiedza o mojej pracy zatrzymała się tu i tu (Jezu, ale mi spodobały te hiperlinki, będę Was teraz męczyć nimi do porzygu i zapętlać dygresje), więc Wam opowiem, co się stało jakieś 3 miesiące po moim rozpoczęciu pracy. A stało się to, że przyjechał nasz menago od HR, czarny jak sadza (“No pięknie, jestem murzynem Murzyna”-pomyślałam) i oznajmił, że zwija biznes, bo kierownictwo centrum handlowego chciało nas przenieść w inne miejsce na czas remontu naszej parcelki; miejsce do którego żaden Angol by się nie zapuścił (byliśmy ulokowani tuż przy wejściu od strony zajezdni autobusowej, a chcieli nas wepchnąć na piętro, na które nie hasał nawet koń Rafał z przetrąconą girą) i do tego 2x droższe i 2x mniejsze.

Byznys is byznys i tak oto mój kolega D. całkiem bezwstydnie szukał nowej roboty w godzinach pracy, odbierając milijon telefonów i wypisując coraz to nowsze aplikacje, G. zwinęła się jeszcze wcześniej i to w dosyć dziwny sposób, a mianowicie najpierw biorąc urlop, by na chwilę przed jego rozpoczęciem oznajmić, że właściwie nie wraca- mam pewną teorię na ten temat, ale nie miałam nigdy okazji jej potwierdzić lub zaprzeczyć, więc zatrzymuję ją dla siebie. J., jak przystało na Angielkę z dwojgiem dzieci stwierdziła, że życie na benefitach nie jest złe, K. została menago innej kawiarni.

Ja z kolei zapodziałam się w innym punkcie naszej le sieci, która chciała być drugim Starbucksem, Nero czy Costą, a nie została nawet Biedrą. Punkt w innym centrum handlowym na dzielni słynącej z kwaterowni Polaków (bo tanie mieszkania) i bycia kanałem przerzutowym prochów na całe hrabstwo (bo ból życia na zasiłkach i z mózgiem przeżartym cukrem-pudrem i sajdrami zabija). Centrum kulturalnym na dzielni B. są paznokciownie, gdzie mamuśki na benefitach trzaskają sobie szpony w kształcie łopaty (jako fanka ładnych manikiurów mam konwulsje na ten widok., natomiast to jest totalna boskość i zajebistość nie tylko do sześcianu, ale i nawet do bryły platońskiej)  oraz Aldi, gdzie można wyhaczyć takiego sajdra oraz ulica, po której czasem turlają się poważniejsi handlarze swoimi furami na spotkanie zarządu.

No i weź tu Panie bądź mądry i rób flat white na sojowym mleku (np. na życzenie dwóch kolesi typowo waginosceptycznych, którzy ochoczo cisnęli do mojego kolegi F.). Ale ja chciałam, bo wiedziałam, że z trzymiesięcznym doświadczeniem w pracy wiele nie zwojuję, a bilety autobusowe na uniwerek same się z drzewa nie ruchają. Tak oto zaczęłam martyrologię gdzie indziej.

W kontrakcie miałam zapisane 8-10 godzin w tygodniu, co całkiem mi pasiło, choć bywało różnie, gdy do biletów autobusowych dorzucałam gazetę i colę. Moja nowa menago rodem z Rumunii podchodziła do sprawy dosyć swobodnie, a właściwie na pełnym wypierdolu dawała mi 2 godziny tygodniowo (w PL rządzą umowy śmieciowe, a tu kontrakty typu zero godzin- raz walisz 60 godzin w tygodniu, a raz 2). Dodatkowo w tej okolicy pomieszkiwał Vlad, więc widywaliśmy się po mojej pracy, gdzie łapiąc Wi-Fi w KFC oznajmiałam mu, że znowu dojazd do pracy będzie zajmował mi więcej czasu niż sama praca, po luknięciu w grafik. Menago twierdziła, że na razie tylko tyle godzin może mi dać i już. No to skąd wzięło się 8-10, którymi HR mnie zanęcił? Nie wiem. Skąd mam załatać dziurę budżetową, jeśli zarabiam 18 funtów tygodniowo, a wydaję jakieś 40? Tego też nie wiedziała.Teoretycznie mogłam szukać drugiej roboty, ale wtedy byłabym rozjebana jak kamienica po blitzkriegu albo rzucić tą robotę i wrócić do punktu wyjścia, czyli wisieć na czyimś garnuszku, co tak chętnie wypominał mi Flafi.

Po dwóch tygodniach ugodowego załatwiania sprawy stwierdziłam, że mnie to nieco wkurwia i napisałam maila do HR, zostawiając im kwestie matematyczne do rozkminienia i oszacowania, czy ja jestem może niczym budżet Polski, żeby się tak żyłować nie wiadomo po co. HR nie był hapi i w końcu godziny się dla mnie znalazły. W ramach ciekawostki powiem Wam, że zjeb musiał być niezły, skoro moja menadżerka prawie do ostatniego dnia pracy wspominała ten event z wielkim oburzeniem, bo przecież m o g ł a m do niej przyjść i porozmawiać pokojowo w tej sprawie. Nie potrafiła sobie przypomnieć, że przecież, kurwa, przychodziłam.

giphy-facebook_s.jpg

Patrz, jak bardzo mnie to chuj obchodzi.

W ogóle ta dama to przypadek klasycznego Rumuna w UK, który wziął się z dupy świata, ma z tego powodu kompleksy, więc usiłuje udowodnić wszystkim, że jest KIMŚ. Problem w tym, że bycie menadżerem jakiegoś lokaliku to jeszcze nie jest bycie KIMŚ; niech świadczy o tym fakt, że zarabiałam jakieś 6.50/godzinę, a ona z tego co kojarzę 7/godzinę, więc bez przeginy, prawdziwi menadżerowie poważnych firm po takie pieniądze nawet się nie schylą. Lubiła naginać fakty, szczególnie w przypadku osób, które studiowały (ja i dziewczyna z Rosji, która robiła magistra w UK i do późna ślęczała przy swojej pracy magisterskiej, więc prosiła o zmianę godzin. I jak myślicie, czy zostały zmienione? Taaa. Dostała ich jeszcze więcej) i udawać, że o niczym nie wie, a poza tym to jest zajęta- głównie siedzeniem na fejsie i podładowywaniem swojego AjFona Rumun Edyszyn w naszych firmowych gniazdkach, co mogło się skończyć np. wyjebką tele w surowe ciasto na mufiny, kręcące się w mikserze.

Ale gdzie tam, lepiej ścigać kogoś o 5mm-we paznokcie, które na okrągło są czyszczone i zabezpieczone rękawiczkami przed wpadnięciem komuś do jedzenia i odwalenie cyrku pt. masz tu M. funta na cążki do szponów i je obrzynaj (akurat tego dnia były Walentynki, więc trochę je zapuściłam, żeby nie wyglądać jak oderwana od pługa) Już nie mówiąc o tym, że jej gadka była tak chaotyczna i zapętlająca się w niekończącym loopie, że po 5 minutach nie miałam pojęcia, o co jej właściwie chodzi, gdy snuła swoje monologi z kosmosu. Pod tym względem o wiele bardziej ceniłam jej vice, Węgra F., który był krótki i konkretny, przy czym zazwyczaj robiliśmy sobie też polewkę, bo wiadomo, że Polak z Węgrem zawsze się dogada. Lubiła podkreślać, że na urodziny ma ZWYCZAJ kupowania sobie czegoś DROGIEGO, najlepiej zegarka lub torebki, co moim zdaniem świadczyło o tym, że koniecznie chce się wybić na tle swoich znajomych, którzy zostali w Rumunii i pokazywać wszystkim, co to nie ona, co zazwyczaj kwitowałam pół-uśmieszkiem, bo po prostu śmieszą mnie takie akcje, również z punktu widzenia osoby, która na tle swoich rówieśników w PL jest w wymarzonej sytuacji finansowej, ale nie odjebuję z tego Jeziora Łabędziego dla Albańców.

Meanwhile_91e562_3016433

I z czym do ludzi, ja się pytam.

Aha, cudna G. lubiłą też nas poganiać i wprowadzać atmosferę jeszcze większego rozpierdolu; jak to się wszystko kulało w godzinach lanczowych to właściwie nie wiem. Starałam się jak mogłam, ale tej dalej było źle, wolno i szybciej, migusiem, migusikiem. Mistrzostwem świata było, kiedy poprosiła mnie, żebym z nią została i pomogła jej ogarniać bajzel po godzinach mojej pracy i też miała pretensje, że robię to za wolno. Inna sytuacja, kiedy w niedzielę byłam sama z F. na zmianie, który zdychał na kaca, więc właściwie miałam roboty za dwoje, decydując się na krycie mu dupy w razie niespodziewanej inspekcji naszej zrytej area menager, jako że on starał mi się też nie robić pod górkę. G. przylazła wtedy z tragarzami z Misia i też cisnęła, że się nie wyrabiam, na co już wywaliło mi pianę na pysk, bo trudno być w czterech miejscach naraz, ale widocznie z niej była taka Łonder Łumen, bo umiała zalogować się na fejsa i udawać, że robi zamówienia przy firmowym laptopku równocześnie, wow, wow, uszanowanko. W sumie znosiłam to wszystko, bo coś mi podpowiadało, że sytuacja może ulec zmianie i wtedy do śmiechu może być komuś innemu.

Nasi klienci mimo lokalizacji w sercu patoli hrabstwa Dorset nie byli źli, zwłaszcza ci stali, którzy nas kojarzyli i znali nasze imiona, np. sympatyczne dziadki albo babcia, która mówiła na mnie “aniołku”, chociaż byłam od niej wyższa ze 20 cm. Był też koleś rozmiaru szafy gdańskiej, z dziarami i miną żołnierza Pruszkowa, który zawsze zamawiał duże, karmelowe latte; robił na mnie posępne wrażenie, ale któregoś dnia usłyszał, jak nasza area manager piłuje dziób na naszą nową Hiszpaneczkę A. i-co dosyć niezwykłe na Angola- wtrącił parę słów od siebie o charakterze zjebującym pod jej adresem. Wśród stałych klientów był tez regularny zbok, który lubił mnie dopytywać, co będę z nim robić wieczorem, na co ja któregoś dnia oparłam się o kasę, spojrzałam się na niego, westchnęłam i spytałam:

-Ej, a co powiesz na trójkącik? Ja, ty i mój facet, dwa metry wzrostu, sto kilo wagi. Bardzo chciałby cię poznać, bo trochę o tobie słyszał.

F., który robił obok kawę, mało się nie zaksztusił, głównie ze śmiechu, co było moim szczęściem, bo gdyby gość się bardzo uparł, to mogłoby się okazać, że to ja go molestuję (bez przesady, nawet w lubowaniu się w starszych facetach miewam granice), a nie on mnie. O radości politycznej poprawności! Za to jego syn był zawsze do rany przyłóż, może był od mleczarza czy listonosza. Zbok dał sobie spokój, za to ja za każdym razem mu salutowałam, na co zwykle wyglądał, jakby miał na końcu jęzora jakiś dziwny gryps.

Polacy, którzy do nas przychodzili, dzielili się głównie na tych, którzy po angielsku umieli powiedzieć:” Wanilia ajskim, plis. Kurwa, Zbyszek, tak to się mówi?”, na co ja przechodziłam na polski w momencie wydawania reszty, bądź na ambitne mamusie, które szczebiotały do swoich Brajanków, Alanków i Nikolek po angielsku, utrwalając im w głowach swoje błędy językowe i pal licho że na wakacjach w Polsce dzieciaki nie dogadają się z dziadkami, mają być naturalizowanymi Angolami i już. A poza tym cała galeria postaci, które miały pretensje, bo nie wiedziały czego chcą lub gorąco mnie zachęcały, abym wracała skąd przyszłam, gdy ich zamówienie nie łapało się do promocji i Cyganie, których dzieci robiły sobie tabor na naszych stolikach. Kiedy F. grzecznie spytał jednej z takich ore ore mamusiek, czy mogłyby uciszyć swoje mini panny młode, usłyszał co następuje:

-To idź i je uduś, jak Ci się nie podoba!

F. był profi, więc zacisnął zęby, wziął po mini mufinku dla każdego bachorzęcia i powiedział, że im je da, jak się uciszą. Tu nastąpiła cisza rodem ze stepu astrahańskiego, co F. skomentował przechodząc koło mnie (miałam akurat lancz) tymi słowy:

-Jebani Cyganie!

No i masz, wywołał mi przed oczami tą scenę (od 1:55).

Moim ulubionym zajęciem w czasie mniejszego ruchu było rozkminianie, co tu można zrobić, żeby wypromować naszą miejscówkę, bo na tle konkurencji było różnie i wymyślałam plan kampanii, głównie dla własnej rozrywki, bo coś trzeba  było robić przy pucowaniu talerzy. Przy zmianie identyfikacji wizualnej odpadłam, bo nasz gejowy dizajner odwalał kaszany, które nijak nie miały startu do świątecznych edycji kubków na wynos Costy (tu klik do Costy, a tu do ewolucji świątecznych Starbuniów) W sumie w kawiarniach głównie chodzi o lajfstajlowe pitu-pitu i żeby liczba lajków pod fotą takiego kubka na Insta się zgadzała, więc sama nie mogłam się nadziwić, czemu ten element został pominięty, bez kompletnej świadomości faktu, że promocja to opieranie się w kulturze obrazków o przyciąganie czyichś gał, a za tym hajsów.

Myślałam o zmianie menu i wprowadzeniu różnych promocji przy mopowaniu podłogi (czynność, która jest wybitnie z dupy, czyli oblewanie podłogi wodą, aby za chwilę mop był syfiasty i rozprowadzanie syfu po jeszcze większej powierzchni) i łapaniu targetu przy wycieraniu kurzy. Nie ma to jak wybitne rozrywki intelektualne. Co innego robić, kiedy mamusie przewijają swoje dzieciątka przy stolikach, gdy łazienki znajdują się 50 metrów dalej? No chyba tylko tyle.

Tak się to wszystko kręciło, dopóki nie zmienił nam się area manager. Nie wiem, czy we franczyzach w Polsce też jest taka funkcja, ale area manager to ktoś, kto kupuje dany punkt i nim rządzi, kontroluje zyski (jakąś ich część wysyła do firmy-matki, część zabierają opłaty, a za resztę zazwyczaj może iść kupić sobie waciki, raczej te tańsze) Na miejsce laski, którą podczas roku pracy widziałam góra 3 razy, przyszła inna, T. T. miała głos, który sugerował, że niejedną flaszkę obróciła pod sklepem, bo co ma się szczypać i taszczyć ciężkie siaty do domu, a patrząc na nią, miałam zawsze wątpliwości, do którego kibla może chodzić. W każdym razie była KOSZMARNA. Przychodziła do nas dzień w dzień i zawracała dupę minimum 3-4 godziny, co w porze lanczowej było co najmniej niewskazane. Gdy nie mogła przybywać osobiście, nasyłała na nas swoich znajomych i rodzinę. No OK, pewnie jakbym miała własny biznes, też bym chciała wiedzieć, jak się kręci, ale np. instalowanie kamer i oglądanie podglądu z nich na swoim telefonie CAŁY CZAS to już jest obsesja; mało jej było kamer z naszego centrum, potrzebowała jeszcze swoich. Gdy ktoś wyrażał swoją opinię- niekoniecznie narzekając, ale po prostu mówiąc, co mu się w danym pomyśle nie podoba-w odpowiedzi słyszał, że jak mu się nie podoba, to może nawet nie tyle się zwolnić, co spierdalać (jakie to konstruktywne).

Żałuję, że gdy przychodziłam w soboty, to się mijałyśmy w drzwiach, bo któregoś razu mogłabym nie wytrzymać i powodując się na kodeks pracy spytać jej, czy za takie texty będzie ją w zamian stać zapłacić komuś odszkodowanie za mobbing, do którego takie popierdywanie śmiało się kwalifikuje. G. wybrała opcję rumuńskiego rozwiązania problemu, czyli zamiast posłać ją do diabłów, wsadzała jej palec w dupę, wychodząc z założenia, ze jak T. będzie zadowolona, to nie będzie się czepiać. Na nic próby uświadamiania jej, że jest granica między byciem chamem (co w przypadku kobity już w ogóle rozjebuje, kiedy próbuje się przyfrantować, jaka jest silna i niezależna, a wychodzi z niej zwykłe chamstwo i kołtuństwo) a byciem świadomym, czego się chce i wymagania od siebie i innych przestrzegania pewnych zasad.

T. wymyśliła też, że mamy sobie sami płacić za jedzenie, które bierzemy na lancze (wcześniej każdy miał swój limit, zależny np. od godzin, które pracował danego dnia i np. w ciągu zmiany 8 godzin mógł wsunąć bagietkę/tosta i mufina z napojem, w ciągu 3h samego mufina i napój, co i tak było spoko bo starczało i dla nas, i dla klientów, a często organizowałam mufiny też dla Vlada, żeby nie poszły do śmietnika), co już było parodią, bo pytałam wszystkich dookoła, którzy pracowali/pracują w gastro i nikt nie musiał płatosić za swoją szamę, natomiast T. wyraźnie szukała pieniędzy nie tam, gdzie trzeba.

Na spotkaniu, gdzie opowiedziano nam o zmianach w naszym trybie pracy samej pomysłodawczyni tychże zabrakło, a mogliśmy poczytać jedynie wydruki z maili wymienianych między G. a T. i spytać G., jak czegoś nie kumaliśmy, co jakoś mnie nie urządzało, bo na takim spotkaniu oczekiwałam raczej konfrontacji z kimś, kto te bullshity wymyślił. Koniec końców podpisałam papier, że zapoznałam się ze zmianami, mówiąc jednak, że taki system wzmożonej kontroli nie spowoduje niczego dobrego, bo zestresowana załoga nie przyciągnie ludzi, ale jakoś przeszło to bez echa.

Pomyślałam, pokombinowałam, kończyły mi się studia, więc tak czy inaczej potrzebowałam pełnego etatu, a nie zabawy w dom na podwórku. I to był moment na odejście z tegoż przybytku rozkoszy wątpliwych. Początkowo myślałam o swojej branży, ale po zakończeniu roku obłożenie na jedno miejsce na staż było takie jak na fuchę ordynatora w Leśnej Górze. Miałam też propozycję pracy w PL, która była jednak dosyć niepewna. W końcu znalazłam robotę, w której jestem do dzisiaj (i o której będzie następny post, bo jest dosyć zabawna) i  z niekłamaną satysfakcją złożyłam wymówionko. Gwoździem do trumny był pewien piątkowy wieczór, kiedy kładłam się z myślą, że następnego dnia mam po raz pierwszy od jakiegoś czasu wolną sobotę, gdy nagle słyszę trurururu nad uszami, bo dziecko G. zachorowało, są w szpitalu, drama, Panie, drama, więc miałam przybyć na godzinę siódmą rano. No dobra, składam soracze i pobudka piąta rano. W ciągu dnia przybył do nas starszy latorośl, z jakże dziwnym pytaniem, czy zastał mamunię. Wyłapałam zonka- mieszkają wszyscy razem, no to chyba kumał, że matka w szpitalu z młodszym? Najwyraźniej jakoś mu to umknęło. Albo jej. Przynajmniej przekonałam się, że te dwa tygodnie wypowiedzenia miną mi wesoło.

Później w nowej pracy spotkałam kolesia z Dominikany, który pracował w funciaku i często do nas przyłaził smędzić po hiszpańsku albo umierać na jednej z naszych sofek na weekend. Oznajmił mi, że wszyscy właściwie się pozwalniali, z G. na czele, bo mieli dosyć pomyslów wspaniałej T.

Właściwie to czemu ja nie jestem wróżką?

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: